ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਾ ਨਿਯਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਏ, ਉਹ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਸੰਬੰਧੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੀ, ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਚਲਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਾਨ ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਰੋ ਕੇ, ਅਖੀਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਅਸਲ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੀ ਲੱਗਦੇ ਹਾਂ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪਰ-ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤ੍ਰੇਯ ਵੰਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਬਾਰੇ, ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਚਾਰਾਂ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੈਮਿਸ਼੍ਰਾਧ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ” ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ “ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਆਰੰਭ” ਨਾਮਕ 188ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੈਂ, ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।” ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।