ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ, ਸੰਸਕਾਰਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਿਆਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਥੇ, ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਇੱਕ ਉਚਿਤ ਕਾਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਝਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਇਹ ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਡ਼ਿਆਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਖੱਟ, ਤੇਲ, ਅਤੇ ਚੂੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਾਤ੍ਰੀ ਵਿਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਚਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਜਨ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿੰਮ ਆਦਿ ਜਿਹੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਸਾਕ ਪਰਿਵਾਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ? ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਖ਼ਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਂ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪਰਪਿਤਾਮਾ — ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।