ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ।" ਓਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਸ-ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਵਾਸ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਅੰਤਿਮ ਭੋਜਨ-ਅਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੂਠਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਧਵੀ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਫੈਂਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਬਚਾ ਭੋਜਨ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਚਿਤ ਮੰਤਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਅਰਪਣੀ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਵਲੋਂ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਧਵੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਛੋਨਾ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਚੂੜਾ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਿਛੋਨੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੀਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਧਵੀ, ਅਮਿੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਚਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਾਨ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਸਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।