ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿਛੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਛਤਰੀ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਜਜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਪਰਲੋਕ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਆਹ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ, ਬੜਾ ਹੀ ਕਠਿਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਵੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਛੜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਸੜਦੇ ਰੇਤ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਭੀ ਜਲਾਏ। ਫਿਰ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ—all ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭੀ ਵਿਛੜਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਛੜਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਵਿਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ। ਅੰਤਿਯੇਸ਼ਟੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੜਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਚਾਰਿਆ (ਗੁਰੂ) ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਛੜਿਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਪਰ, ਮਾਧਵੀ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਥੇ, ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਬਲ ਨਿਵ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਛੜਿਆਂ ਲਈ ਸੌਣ ਲਈ ਚੌਕੀ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਥੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਸ਼ਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।