ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਧਵੀ ਜੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰਾ ਆਧਾਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਜੇ ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਸ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ! ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੋਤ ਸਹਿਤ ਨਿਯਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੋਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਓਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਘ ਅਤੇ ਪਾਦਯਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹੇ: "ਇਹ ਆਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ, ਅਰਾਮ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਛਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਜਨਮੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛਤਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਜੀਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ—ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ, ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।" ਸੁਗੰਧੀ-ਮੰਤ੍ਰ: "ਸਾਰੀ ਸੁਗੰਧ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਵਾ—" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੋਗ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ। ਇਸ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਰੂਪ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਗੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਫਿਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਿਤਰ ਵਾਸਤੇ ਕਰਿਆ ਕਰ ਰਹੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਥੇ ਭਾਗ ਪਹੁੰਚਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ-ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੂਠਾ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ, ਜਦ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲਏ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੈਂਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕ੍ਰਿਆਵਲੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।