ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ। ਇਸ ਅੰਤਿਮ ਭਾਗ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਭਾਗ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਰਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਮੁਰਗਾ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾਂਗਾ। ਤੁਰੰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਧਰਤੀ, ਦੁਨੀਆ ਤੇਰਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਘਯ ਅਤੇ ਪਾਦਯ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ: “ਇਹ ਆਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਆਰਾਮ ਕਰੋ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਛਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੱਜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨ। ਉਹ ਅਕੇਲਾ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅਸਹਿਣਯ ਪੰਥ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਲਦੇ ਰੇਤ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਚਿਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ: “ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ।” ਸੁਗੰਧ ਮੰਤਰ: “ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ—ਇਹ ਸਭ…” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੋਗ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਰੀਤੀਆਂ ਮੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ। ਅੰਤਿਮ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।