ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਧਵੀ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸ্নਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਧ ਪਦਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ, ਮਾਧਵੀ, ਪਤਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਧ ਪਦਾਰਥ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕੁੱਕੜ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਣ, ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਪੰਖੀ ਦੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਪੈਰ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਧਵੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਸਮਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਯੱਗ, ਅਤੇ ਹਰ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸ্নਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵੀ, ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ 'ਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਐਸਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਛੜੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸ্নਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਵੀ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਪਾਦਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਅਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਵੀ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਮਾਧਵੀ, ਵਿਛੜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਜਦ ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਅਸਮਤਲ ਹਨੇਰਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਮਾਧਵੀ, ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਵਿਛੜੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਦੀ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।