ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਕੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਟਾ, ਇਹ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਿੰਡ (ਅਰਥਾਤ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕੇਕ) ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ‘ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ’ ਨਾਮਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਸੱਤਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ, ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਅਸੰਗ ਹੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਸਨਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ (ਭੋਜਨ ਦਾ ਗੋਲਾ) ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਮुठੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਇਸ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਮਾਧਵੀ। ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਨਿਮੰਤਰਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਲਈ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਮਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਭੋਗ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਭਾਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੀਕਣ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਪਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚੀਕਣ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਸਮਾਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁੰਦਰੇ। ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਤ੍ਰਿਤ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਹੀ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੰਗਲਮਈ; ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰੇ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ, ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਪਾਦਯ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਾਧਵੀ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕਰੇ: “ਇਹ ਆਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਜਨ, ਆਰਾਮ ਕਰੋ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਛਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।