ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ — ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਰਿਆਵਾਂ — ਗੰਡਕੀ, ਭਦਰਾ, ਅਤੇ ਸਰਯੂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਾਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਸਿਰਾ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਗਨਿ-ਮੁਖ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ — funeral cake — ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਇਸ ਅਧਿਆਇ 'श्राद्ध ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ' ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਿੰਡ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਅੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੀਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਿੰਡ — ਭੋਜਨ ਦਾ ਗੋਲਾ — ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਮुठੀਆਂ ਜਲ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਸੱਤਕਾਰਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਮਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਭੋਗ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਭਾਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੁਰਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਰਗਾ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ funeral rites ਵਿਚ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ। ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ funeral rites ਵਿੱਚ ਬਚਾਉਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਤ੍ਰਿਤ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਥਾ ਪੁਰਾਣਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।