ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ਼ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ। ਪਿਆਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲੇ ਲਈ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜਣ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਧੁਪਰਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਦਿ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਗੰਡਕੀ, ਭਦਰਾ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਆਦਿ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਸਿਰਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੋਵੇ। ਦਿਵ੍ਯ ਅੱਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਰਹੂਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ 187ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਅਸੰਗ ਹੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿੰਡ (ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੇਂਦ) ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਹ ਮुठੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਹੂਮ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਗਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।" ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਿੰਡਦਾਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਹੂਮ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਹੂਮ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।