ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ, ਦੋਸਤੀ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਵਿਛਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਇਹ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਅਕਲ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਨਿਰਣੈ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ—all ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਉਠਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ! ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬਚਨ—all ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਮਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਕਰਮ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਪਰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਸਤ੍ਵ, ਰਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਸਤ੍ਵਿਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਤਮਸਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਦਈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਬੁਰਾਈਆਂ ਵਲ ਆਸਕਤ, ਹਿੰਸਕ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤਿੱਖੀ, ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੱਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਵਾਲਾ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਵਿਕ ਜਾਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ। ਲਾਜ, ਧੀਰਜ, ਧਰਮ, ਸਮਪੱਤੀ, ਯਸ਼, ਯਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਦੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਝੂਠ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਮੰਤਰ ਇਹ ਹੈ: "ਓਮ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਧੁਪਰਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਧੁਪਰਕ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।