ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਧਰਤੀ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਗਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨੌਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਮੀ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਤਿ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਨਿਮੀ ਇਕੱਲਾ, ਮਨ ਤੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਆਸ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਚਾ, ਨ ਘੱਟ, ਕਪੜਾ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਟਿੱਪ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਂਝ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਆ ਗਈ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਛਤਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਰਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਦੀ خاطر ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਲਾਇਆ? ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਭ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ? ਜਦ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸਾਂਝ ਆਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨਿਮੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਅਫਸੋਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਤੀ ਨਰਕ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਦੁਖ ਹੈ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਮ੍ਰੱਧ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੋਭਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਪਰ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ—ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਮੌਤ ਰੂਪ ਸਮਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵਾਕਈ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਵਿਅਤਿ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਿਮੀ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰੀ।