ਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਅਪਣਾਂ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਲੰਘਦੇ ਜਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਥਾਮਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਖੁਦ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉਜਾਗਰ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਟ ਵਿੱਛੇ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰੀ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਉਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਜਨਮੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮੇ। ਦਿਤੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। ਨਿਮਿ, ਜੋ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਆਤਰੇਯਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੋ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਮਿ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਉਥੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਸ ਤੋਂ ਨੌ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ, ਤੇ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿੰਡ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਮਿ ਇਕੱਲਾ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਆਸ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਨੀਵਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਦਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦਾ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ। ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਤ ਆ ਗਈ। ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਗਰੋਂ ਪਛਤਾਵਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਿਮਿ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ?