ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਪਰਮ ਰਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੇ ਸੋਮਦੱਤ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ (ਪਿਤ੍ਰ ਯਜ) ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰਪਣ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਨਾਂ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ—ਨਾਰਾਇਣ—ਸਿਰਫ਼ ਆਪ ਹੀ ਸਰਪ ਦੀ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਜਾਗਦਾ, ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਵਿੱਤ ਗਏ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਥਾਮਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤਾ—ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਕ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਹੇਠਾਂ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਕਲਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਗਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਜਨਮ ਲਏ, ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਯ ਬਣੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। ਨਿਮਿ, ਜੋ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਤ੍ਰੇਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਕਈ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਧਰਤੀ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਯੋਗ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮਨਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਸ ਤੋਂ ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੁਲਾਕੇ, ਨਿਮਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲਗਾਤਾਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਬੈਠਾ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਿੰਡਾ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।