ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਾਤਰ ਪੱਖੀ ਵੰਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਥਾਪਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਚਰਚਾ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੂਰਤੀ ਉਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਵਿਗਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਸੁਚੱਜੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਮ੍ਰਦੂ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਓਮ" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਭੋਗ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਜੋ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਹੈ। "ਮੰਦਾ" ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ "ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ" ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ। ਜਦੋਂ "ਅਲਿੰਗਨ" ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ "ਕਰਕ" ਰਾਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਖਦਾਈ, ਆਨੰਦਦਾਈ ਅਤੇ ਠੰਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕਮਾਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਦੇ ਨਿਰੀਖਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ"—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਥreshold ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਹੈ"—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਯਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ"—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਨ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ "ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ— ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨੀਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਹਣੇ ਦੇਵੇ। "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਹੈ"—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ, ਅੰਤਹੀਨ, ਅਮਰ, ਨਾਸਕ, ਕਾਰਣ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣਯੋਗ, ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣਯੋਗ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਚਮਕਦਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਪਣ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ, ਦੋ ਸੰਧਿਆ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਅਚਲ, ਚਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼-ਚਲ, ਤੇਜ਼, ਕਮਲ-ਚਮਕਦਾਰ, ਉਤਪੰਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਮਾਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾਨ, ਸਤਕਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ— ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਜੋ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ— ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਠ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਾਂਸੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਵਿਧੀ 21,000 ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।