ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਮ ਪੂਜਨੀਯ ਅਤੇ ਧਿਆਨਯੋਗ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਯਗਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘਯਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਘਯਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਘੜੇ, ਜੋ ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ (ਸਨਾਨ) ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ 'ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਆਧਾਰਤ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈਂ, ਅਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਮਹਾਤਮ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਇੱਛਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈਂ—ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵ (ਘੋੜਾ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਓਮ—ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ, ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜਲ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਰਥਵਾਹਕ—all are invoked. ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਜਲ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਸਾਰੇ ਸਰੋਵਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ—" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਧਨ, ਧੂਪ ਆਦਿ, ਜੋ ਜੋ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਨਰਮ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਲਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਵੇਦ—ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਅਥਰਵੇਦ—ਅਤੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਪਣਾ (ਪ੍ਰਸਾਦ) ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਪਣਕ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ—all are honored. ਜਨੇਊ (ਧਾਗਾ) ਲਈ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਲੰਬਾਈ, ਸੰਯਮ, ਇੱਛਾ-ਸੰਯਮ, ਖੱਬਾ, ਓਮ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਦਾਨ, ਸਨਮਾਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 185ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਨੇ فرمایا: "ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਬਹੁਤ ਮਲਾਇਮ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮੂਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਾਚਾਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਓਮ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਹੋਮ ਯੋਗ ਹੈ; ਜੋ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਯਜਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਹੈ।" 'ਮੰਦਾ' ਮੰਤਰ ਅਤੇ 'ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ'—ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਤ ਵਿਅਕਤੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਸੰਯੋਗ ਨਕਸ਼ਤਰ' ਅਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।