ਸੁਣੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਭਾਵਨਾ, ਲੋਹਾ, ਤਾਮਬਾ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਾਂਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕਾਮਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੋਠੀ ਜਲ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਵਿਧੀਆਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣਿਆ ਜਾਏ, ਠੀਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਿਨ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਗਵਯ (ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਾਦ) ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਓਮ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਅਗੁਰੂ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੂਪ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜਦੋਂ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਗਤ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਯਥਾ-ਯੋਗ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਦਾਨ ਪਾਤਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ: “ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਪਰਜਨਯ (ਵਰਖਾ ਦੇਵਤਾ) ਮਿਹ ਵਰਸਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਲਤ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਗਵਯ ਤੇ ਸਭ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਮਬੇ ਵਿੱਚ ਨੇਤਰ ਵਾਂਗ ਸਥਿਤ ਰਹਿ।” ਇਸੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਓਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।