ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਜਾਊ ਫਸਲਾਂ ਮਿਲਣ। ਇਸ ਵਿਆਪਕ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਜਲ-ਬਿੰਦੂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਨਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ' ਨਾਮਕ 182ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਫਲ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਫਿਰ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਫੱਟੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਐਸੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਦਰਸ਼ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਤਾਂਚਾ, ਕਾਂਸੀ, ਪਿੱਤਲ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਟਿਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਿਧੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਵੀ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਉਪਾਸਕ ਮੇਰੇ ਆਲਤਾਰ ਉੱਤੇ ਭੋਗ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਭਰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਚਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸ্নਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਉੱਤਮ ਤੇਜ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਓਮ। ਵਰੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ; ਆਤਮਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਲ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਭ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ্নਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਗੁਰੂ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੀਲਾ ਕਪੜਾ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਨਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੇਟ ਦਾ ਪਾਤਰ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।" ਮੰਤ੍ਰ: "ਪਾਰਜਨਯ ਦੇਵਤਾ ਵਖੇ ਪਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।