ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਨਿਯਮਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਮਗਰੋਂ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਹੀ ਵੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇਤਰ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ: "ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਭਗਤ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਣਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਪਾਠ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅੰਗਣਾਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਹਿਰੀਲੇ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਰੋਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਜਲ ਬੂੰਦਾਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੋ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, 'ਪੱਥਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁੰਮ੍ਹਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਮਬਾ, ਪਿਤਲ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਾਂਗ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਮੁੱਠ ਜਲ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਭਗਤ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਚਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ: "ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਤੇਜੀਲੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਮਹਾਪੁਰਖ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ: "ਓਮ। ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਲ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਪੀਲਾ ਕਪੜਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ: "ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਸਭ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।