ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਨੰਦ ਮਚ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾਰਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਾਠ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, “ਮੈਂ ਆਵਾਂਗਾ; ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।” ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਆਮੰਤਰਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ ਹਨ, ਓਹ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਮੰਤਰ, ਸਮਿਦ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਇਹ ਕਰਮ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਪੀਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਮੰਗਲਮਯ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ, ਸਦਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ।” ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਭਿੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤਯੋਗ ਹੋ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਜੋ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਕਬੂਲ ਕਰੋ।” ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ: “ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਨ।” ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਣਕ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬੱਚਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅੰਗਣਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਧੂਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਫਸਲ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਜਲਕਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 182 ‘ਪੱਥਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ’ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦਰਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਐਸੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਉਪਲੱਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਂਬਾ, ਪਿੱਤਲ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲਈ ਵਿਧਾਨ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਝੇ ਹੋਏ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ-ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਮਿਠੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।