ਇਕ ਵਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਰਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਪਰਮ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਰਾਹਾ, ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ!" — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਫੈਦ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰੂਪ।" "ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਜੇਤ, ਅਜਰ, ਅਮਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ!" ਫਿਰ, "ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ..." ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਯਾਵਕ ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਤਸਵ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਵਾਂਗਾ; ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" — ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੁਨਰ-ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ, ਸਮਿਦ ਅਤੇ ਘੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਸੇਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਗੀਤ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਸੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ..." — ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।" ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ।" — ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧੂਪ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ।" — ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਪਣਕਾ ਦਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਏ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬੱਚਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਆੰਗਣਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਰੋਗ ਹਰ ਥਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਧ ਫਸਲ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ", ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਧਰਤੀ। ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੇ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ। ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।