ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਨ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੀ। ਦਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਆਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ। ਪਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਤਾਂ ਉਥੇ ਚਾਂਦੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਨੇ ਵੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਝੀਲ—all ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਥਮ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪਾਤਾਲ, ਸਭ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਸੂਰਜ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹੰਗਮ ਯਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ! ਇਹ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ। ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਧਰਤੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਉਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮਧੂਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ: "ਹੇ ਵਿ਷ਣੂ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਖੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤਾਂਬੇ, ਪਿੱਤਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜਦ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਹੋ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ?" ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਿ-ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ! ਜਦ ਵੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।