ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੰਜ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੀ ਉਪਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਰੀਤ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਪਯੋਗੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾ ਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ—"ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਅਨੇਕ ਉਪਾਅ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਪਰ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?" ਤਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ, ਵਿਚਾਰਨ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਵਰਾ੍ਹਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਉੱਤਮ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ?" "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਬਜਾਮਰਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮੇਰਾ ਮਥੁਰਾ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਸਮੇਤ ਕੁਬਜਾਮਰਾ, ਆਦਿ, ਨਿਰੰਤਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ 'ਵਰਾ' ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਸਭ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮਥੁਰਾ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਨਾ ਸਾਂਖਿਆ, ਨਾ ਯੋਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ—ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ, ਮਥੁਰਾ-ਮਾਹਾਤਮਯ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਉਨਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਧਰਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੀ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਵੰਸ਼, ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਸਹੇਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੱਛਰਾਂ ਦੀ ਆਕृति ਵਿਚ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੋਹ ਵਸ, ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਿਨ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਹੋਰ ਆਏ। ਖੁਸ਼, ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਮਜਬੂਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਦੇ, ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਭੁੱਕੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪਲਕੀਨਾਂ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।