ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਿੰਦਰ—ਇੰਦਰ—ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਉਪਲਬਧੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਤਾਕਤ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੁਰੰਤ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਅਸੁਰ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਹ ਜੋ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵ! ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ? ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੌਣ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਭਰਨਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।” ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ! ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਹੇ ਧਰਤੀ! ਉਸ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮਹਾਤਪਸ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ ਰਸਤੇ, ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਲੱਤਾਂ-ਘਰ, ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮੰਡਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਕੋਮਲ ਗੁਲਾਬੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀ ਤੇ ਮਸਤ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਕਦੰਬ, ਨੀਪਾ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਗ-ਘਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿੱਤਰ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੇ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਯਜਨ ਦੀ ਧੂਆਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੂਆਂ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜਦ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੱਤੂ ਸੀ, ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜਦ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਆਸਨ ਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। “ਹੇ ਪੁਜਨੀਕ! ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਨੌਕ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਖੂੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਗੰਢੋ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕ ਬਣਾਵੇਂ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਭੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰਕ-ਨਾਸਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਸ ਉੱਚ, ਅਕਸ਼ੁਣ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪੁਜਨੀਕ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁਣ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਗੌਰੀ, ਗਜਮੁਖ (ਗਣੇਸ਼), ਨਾਗ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਸੂਰਜ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਵੀ— ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਪਿਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ: “ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਯੋਗਯਾ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੋ।” ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਗਨੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਇੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।