ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚਾਰਾਂਗਾ।" ਅਤੇ ਸੁਮੰਤੁ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਸ ਦਾ ਗੋਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਪਾਪ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਸਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਕੋਈ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਛੇ ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਥੁਰਾ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਮਬ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਾਰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਸਾਮਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾਮਬ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਧਿਆਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਮਬ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਈ। ਯੋਗ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਮਬ ਦੀ ਕੋੜ (ਕੁਸ਼ਠ) ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਮਬ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ, ਫਿਰ ਜੜੀ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਮਬ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸਾਮਬਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਲੋਕ ਸਾਮਬਪੁਰਾ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ। 'ਪਾਪ ਨਿਵਾਰਣ' ਨਾਮਕ ਇਹ ਕਥਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ 'ਸਾਮਬ ਵੱਲੋਂ ਤ੍ਰੈ-ਸੂਰਜ ਸਥਾਪਨਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦੋ ਵਾਰ ਉਪਜੀਵਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੱਖੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਤਮ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਉਪਜੀਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਤਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਰਾਂਤੀ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ 'ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲੋਂ ਲਵਣ ਦੇ ਵਧ' ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ 'ਰਾਮਤੀਰਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਵੀ।" ਉਹ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅਧਿਆਇਕ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।