ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਮੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੀ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਥੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਮੰਤੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਚਾਰਯ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਕਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤਪ ਕਰਾਂ, ਪਾਰਕਾ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼-ਭਾਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਓ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਗਤੀ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਕਲਿੰਜਰ ਦੀ ਮਹਾਤਮਿਆ ਵੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਮਹਾਤਮਿਆ’ ਨਾਮਕ 176ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਸਾਂਬ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਆਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਇਕੱਲੇ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਂਬ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸਦਾ ਉਲਟ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਾਵਲਤਾ ਸੱਚੀ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਆਸਨ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਂਬ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ noble ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਿਆਰੀਓ, ਉੱਠੋ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਸਾਂਬ ਉਥੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਖਾਸ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗੁਪਤਤਾ ਜਾਂ ਲੁਕਾਵਟ। ਕੁਝ ਇਕ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਗੋਰੀਆਂ, ਕੁਝ ਸਾਵਲੀਆਂ, ਪਰ ਸਭ ਦੀ ਚਮੜਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਂਬ ਬਹੁਤ ਮਾਣੀਲਾ, ਉਜਲਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।