ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲਿੰਜਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨੇ ਵੀ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਸਮਾਗਮ ਲਈ ਧਨ ਵੀ ਵੰਡਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਮੈਥੁਰਾ ਤੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—ਵਰਜਿਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਖੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। "ਤੂੰ ਇਹ ਮਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਨੈਮੀਸ਼ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸੀਕੁੰਡਾ (ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ) ਅਤੇ ਕਲਿੰਜਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਹੱਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਹ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?" "ਜਦ ਸਾਂਸ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੇਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਮੰਤੁ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ, ਕਿ੍ਰਚ੍ਰ, ਪਰਾਕ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼-ਭਾਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।