ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਚੁਣੇ ਸਨ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਰਮਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਸਰਮਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ?" ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਰਮਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, "ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ," ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੱਤ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਸਰਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁੱਤਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰ ਪਏ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਜੋ ਅਸੁਰ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸਿੱਕਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਖੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਆਰਗ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ?" "ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੌਣ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਵੇਂ ਉੱਭਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ? ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਰਤਨ-ਸੰਭਵ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਬੜੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਤਪਸ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।" "ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗੇ ਹੋਏ, ਰਾਹ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆਪਣੇ ਛੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕ ਸਨ।" "ਉੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਲਾਲ-ਗੁਲਾਬੀ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ-ਵਧੀਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ।" "ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਪਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਡਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।" "ਕਦੰਬ, ਨੀਪਾ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਦਿਲੋਂ ਝੁਕਦੇ, ਅੜੋਸ-ਪੜੋਸ ਤੋਂ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ।" "ਉੱਥੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆ ਉਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਇਕ ਬੇ-ਕਨੂਨ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਇਹ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਟਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਿਹਮਾਨੀ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ, ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਮਾਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ?'" "ਉਸ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨੌਕਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਹਵਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਖਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਾਓ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਾ ਬਣਾ।'" "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।" "ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲੇ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'" "ਉਸ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।