ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਉੱਚੇ ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਇਸ ਉਲੰਘਣਯੋਗ ਸੰਬੰਧ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਧੀ ਜਾਂ ਪਤ੍ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਅਚੁੱਕ ਸੰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਲਿੰਜਰ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਖਰੀਦ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਯੱਗ ਲਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਹੇ ਗੁਰੂ! ਮੈਂ ਓਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦਰਸ਼ਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਲੰਘਣ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਹੀ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ: "ਤੂੰ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਿਉਂ ਲਿਆ? ਕਿਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਜਰ ਜਿਹਾ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਕੁੰਡਾ (ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਤੇ) ਅਤੇ ਕਲਿੰਜਰ ਤੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿਖੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੋਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਤਮ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਹੱਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਜਿਵੇਂ ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਤੇ ਹਵਾ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੀ ਪਿਛੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ, ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੰਤਹੀਣ ਰਹੀ।