ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਚਾਲਾ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਗਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਧਨ ਪਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਥਾਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗੀ ਰਹੀ। ਪਰ, ਪਤਿਤਾ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਅਣੁਮਤ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਧੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ-ਭਾਈ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਔਰਤ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਚਾਲੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ। ਜਿਹੜੀ ਜੁੜਾਈ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧਨ, ਅਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਸੀ, ਉਹ ਕਲਿੰਜਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਗਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਪੰਚਾਲਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਖਰੀਦ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਧਨ ਵੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਜਨ ਲਈ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪ, ਅਣੁਮਤ ਸੰਬੰਧ ਦਾ, ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। “ਤੂੰ, ਮੌਤ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਕਿਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਹ ਸਥਾਨ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਪਵਿਤ੍ਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।