ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਲੈ ਕੇ ਗਰਟੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗੂ ਹੀਨੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਘਟਨਾ ਸਮੰਤੁ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੇਖੀ। ਸਮੰਤੁ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਤ ਦਿਨ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਵਸੀਬ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਹੈਂ?" ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਗਰਟੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਸਮੰਤੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਲੁਕਿਆ ਪਾਪ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਿੰਜਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਲੁਕਿਆ ਪਾਪ ਖੋਜ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਪਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈਂ?" ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ਿੱਦ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਜਦ ਪੈਂਡ ਪਿਆ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣਾ ਲਿਖਿਆ ਮੌਤ ਮਿਲ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ।" ਪਰ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, "ਮੈਂ ਪਤਿਤ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਪਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਮੰਤੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਧੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਵੇ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਸੀ—ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।