ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਨਿਆਕੁਬਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਧਨ-ਪੂੰਜੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਗਾਣਾ-ਨਚਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜੀਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਜਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਹੁਣ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਪਾਂਚਾਲਾ, ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗਰਟੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਧਾਤ੍ਰੇਇਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੀੜੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਦੇਖੀ। ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਪਾਂਚਾਲਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ?” ਉਹ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਆ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਜੋ ਤ੍ਰਿਗਰਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ—ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ, ਲੁਕਵੇਂ ਪਾਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਕਾਲਿੰਜਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਕੀ ਹੈ?” ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈਂ?” ਉਸਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪਿਆ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਯਤ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ, ਪਤਿਤ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।