ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯज्ञ ਕਰਣ। ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੱਜ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਸਨ, ਸਰਮਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਯੱਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਰਮਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੁਰੋ, ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਸਰਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਗਈ। ਸਰਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਅਸੁਰਾਂ—ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਏ ਹਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਰਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਕੁੱਤੀ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸਾਂਤਵਾਦੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, "ਸਰਮਾ, ਸ਼ੁਭੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੂਧ ਨਿਕਾਲ ਤੇ ਪੀ ਲੈ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਧ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। "ਸ਼ੁਭਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਛੁਟਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਸਰਮਾ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਸਰਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਵਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਾਰੁਤ subtle ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਰਮਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਸਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।" ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਯੱਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਅਤੇ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ 'ਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਰਮਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ anxious ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। "ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਦੂਧ ਪੀ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲੀਆਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੱਟੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੂਧ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਹਿੰਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ, ਕੁੱਤੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੜੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ turant ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੱਜ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੱਜਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ। ਤਾਕਤ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਅਸੁਰ ਬਚ ਗਏ, ਡਰ ਅਤੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਰੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਮੇਧ ਯੱਜ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ?" "ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੌਣ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਵੇਂ ਉੱਠਣਗੇ, ਕੀ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂਵ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਰਤਨ-ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂਵ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਰਤਨ-ਜਨਮੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਮਹਾਤਪਸ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਗੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ, ਪਥਰੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲਤਾ-ਘਰ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਧੂ-ਮੱਖੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਰਮ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧਕ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਜ਼ਦੀਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਛੇ-ਪੈਰੀ ਜੀਵ ਵਸਦੇ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕਦੰਬ, ਨੀਪ, ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲਤਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵਸਦੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ, ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਦੀ ਆਗਮਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।