ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ "ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਲਿਖਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਮੰਦਬੁਧੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਪੁੱਛੋ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਚੀਜ਼, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਛੜੇ ਜੀਵ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਘਰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਛੜੇ ਜੀਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਏ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਾਪੀ ਹੈ—ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਂ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਕਠਨ ਤਪ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਿਮਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਵਿਛੜਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਪੂਜਨਯ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਉਣਖ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਗਾਊ-ਹੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਸਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੱਸੋ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਜੋ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ—ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਸੋਨੇ, ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।