ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਅਤਿ ਅਸ਼ਚਰਜ ਹੈ। ਇਥੇ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ—ਸ਼ੁਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ—ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਖੁਦ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਅਟੱਲ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੀਤ, ਵਾਦਯੰਤਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਨ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ (ਵਰਾਹਾ) ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਯਜਨ 'ਸ਼ੁਕ-ਯਜਨ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਸੰਘਮ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਤੋਤਾ ਸ਼ਾਬਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੰਘਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ, ਸਵਧਿਆ ਅਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਤੇ ਮਨਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਵੀ ਗਿਆ। ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਵਾਪਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜੋ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਇੱਕ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ—ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।" "ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਇਹ ਯਾਤਰਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।" "ਤੇਜ਼, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਲੇਖਕ—ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ?" "ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾ ਨਾਮ ਹੋ? ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜਾ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਮ 'ਪੁਰਾਣਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨੀ' ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਗਲਾ 'ਸੂਈ-ਨੁਮਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸੰਘਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।