ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ-ਸਮਾਨ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਮੋਲ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਉਠ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਧ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਵਿਲੱਖਣ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਵੀ, ਸਰ ਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਅੱਧ ਮੋਹਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ।” ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੋਵ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਹਾਂ ਫਲ ਹੈ। ਇਥੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ 172ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਚਾਰ ਜਣਿਆਂ—ਸ਼ੁਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ-ਵਿਰਤ ਪਤਨੀ—ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ unobstructed ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਯਜਨ “ਸ਼ੁਕ-ਯਜਨ” ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਤੋਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਾਬਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਵਰਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਧਰਮ ਦੁਆਰਾ ਅਖੁੰਢ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ 173ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਗਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਚਨ-ਪੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧ੍ਯਯਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਥੇ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਤੇ ਮਨਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।