ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੀਪਲ, ਇੱਕ ਪੀਚੁਮੰਦਾ, ਇੱਕ ਬੋਹੜ ਅਤੇ ਦੱਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ—ਇਹ ਸਭ ਜਗਤ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਛਾਂ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਲ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਇਹ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਲਾਉਣ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਲਾਉਣ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!" ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਾਗ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਮੇਰੇ ਹਨ।" ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਵਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਚਲਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਰਗੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅਮੋਲਕ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਵੀ।" ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰਨਾ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਫਿਰ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮਾਤਮਾ ਗ੍ਰੋਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਇਥੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਚਾਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ—ਸ਼ੁਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ—ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋਏ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵਾਸਤੇ ਉਚਿਤ ਸਨ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੋਤੇ (ਸ਼ੁਕ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਇਆ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ-ਯਜਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਤੋਤਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸੰਗਮ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤੋਤਾ ਸ਼ਬਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੋਕਰਨ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਅਖੁੱਟ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੀਰਥ ਸੰਗਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।