ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਨਿੱਘੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਿਲੀ—ਕਟਾਈ ਅਤੇ ਉਖਾੜਨ ਕਰਕੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤਣੇ ਹੀ ਬਚੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਪੱਥਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਇੱਟ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਲ-ਭਰਿਆ ਹੰਡਾ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਬਗੀਚੇ ਦੀ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਥੇ ਕੁਆਂ-ਦੇਵਤਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਜੈਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ। ਜਲ-ਸੰਭਾਰ, ਕੁਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪੀਪਲ, ਇੱਕ ਪਿਚੁਮੰਦਾ, ਇੱਕ ਬਰਗਦ, ਅਤੇ ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ—ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਛਾਂ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇਣ, ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੀਮਤੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਗ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਹਨ। ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੋ ਵਾਰ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਾਗ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਮੇਰੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜੈਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ-ਸਮਾਨ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਰਾਜਾ ਲਈ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਮੋਲ ਵਸਤੂ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਵੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਰਾਹਨਾ ਕੀਤੀ—ਵਾਹ! ਵਾਹ!—ਕਹਿ ਕੇ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਇਹ ਹੈ—ਪਵਿੱਤਰ ਬਗੀਚੇ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਫਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਗੋਕਰਨ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 172 ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਜਣਿਆਂ—ਸ਼ੁਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ—ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ unobstructed ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋ ਪਿਆ।