ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਿਦ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹੇ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜੋ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ?" ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਵਾਪਸ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅਕਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਿਕਰਾਲ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਮਨੋਹਰ ਸਨ, ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਧੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਰਾਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਣ ਤੇ ਉਖਾੜਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਜੜਾਂ ਤੇ ਤਣੇ ਹੀ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਇੱਟ ਦੀ ਡਲੀ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਜਲ-ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਪੁਣਯਤਮ ਹੈ; ਇਹ ਬਾਗ ਦੀ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਉਹ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਜੋ ਵਿਗੜਾਵ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਥੇ ਕੁਆਂ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਪੁਣ ਹੈ?" ਉਸ 'ਚੋਂ ਵੱਡੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਜਲਾਸ਼ੇ, ਕੁਏਂ, ਤਲਾਬ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨਾ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਪੀਪਲ, ਇੱਕ ਪਿਚੁਮੰਦਾ, ਇੱਕ ਬਰਗਦ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ—" "ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ—" ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਰੁੱਖ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਛਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—" "ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜੜਾਂ, ਛਾਲ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਾਗ ਤੇ ਮੰਦਰ ਮੇਰੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।" ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ।" ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਉਹ ਸਵਰਗ ਰਥ ਵਰਗੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। "ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਅਮੋਲਕ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਉਠ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੋਵੇ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!