ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੋਕਰਨ ਮਹਾਤਮਯ ਵਿਚੋਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ। "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਦੇਖ," ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ," ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਿਲ ਤੇ ਲਿਆ। "ਹੇ ਪੰਛੀ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ਲਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਹ ਸਭ, ਕੁੱਲ ਵੀਹ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਵੀ ਸੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੋਕਰਨ ਮਹਾਤਮਯ ਦਾ 171ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਤੀਰਵੀਂ ਦਿਨ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਤਵ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੋਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਘਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ, ਉਦਾਸ, ਟੁੱਟੇ ਗਹਨੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ। ਉਹ ਵਿਅੰਗ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਵਰਗ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ, ਸਦੀਵੀ ਸਮਾਂ ਵਜੋਂ, ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਲੈਂਦਾ।" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਲਈ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਦੱਸੋ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ—" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਬੱਚੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਇਹ ਵਿਅੰਗਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ।" "ਮਧੂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਮੋਦ-ਪ੍ਰਮੋਦ ਦੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।" "ਪਰ ਸਾਰੇ ਆਮੋਦ-ਪ੍ਰਮੋਦ ਦੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ, 'ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏਗਾ?' ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ!'" "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜੋੜੇ ਹਥਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਖੁਲ੍ਹੀ-ਮੁਲ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।" ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੋਲ ਪਈ।