ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਉੱਚੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ।" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਜਲ-ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੋਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਮੁੜ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ। ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਆਗਤ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।" ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਰਹੁ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਈਂ।" ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਜਹਾਜ਼ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਬੜੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। "ਲਾਜ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਅਡੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਾਰਨ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। "ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ—" "ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ," ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪੰਛੀ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰ।" ਤੋਤੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ— ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਵਾਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ, ਕੁੱਲ ਵੀਹ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਾਥੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਇਕਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਤੱਵ ਸੀ, ਥੀਕ ਥੀਕ ਤੀਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਘਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ, ਉਦਾਸ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ, ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਤੇ ਖੂਨ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।