ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੋਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਛੋਂ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, "ਇਹ ਬਛੜਾ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਲਈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।" ਇਕ ਛਣ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਦੇਵੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਅਤੇ ਨੱਚ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਪੰਛੀ ਸਨ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਤੋਤੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਬੇੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਪੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜਲਚਰ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤਦ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚੀ ਪਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਬੰਦਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸਨ। ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਆਏ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।" ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।" ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਬੇੜੀ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦ ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੱਭੀ ਨਾ ਗਈ, ਉਹ ਸਭ ਚੀਕ ਪਏ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। "ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਗੋਕਰਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। "ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤੇ—" "ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਵੇਖ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤੋਤੇ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਲੱਗੀ। "ਹੇ ਪੰਛੀ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।" ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਤੋਤੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ— ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਵਾਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।