ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਉਲਟ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ। ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਲਾਹ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਕੀ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ! ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?” ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, “ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਿਪਤਾ ਲਿਆਈ?” ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਕਿ “ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਹੁਣ ਜੋ ਇਹ ਕਠਿਨ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉਚਿਤ ਹੈ?” ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।” ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਬਛੜਾ ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੀ ਹੈ।” ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, “ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਬੇਅੰਤ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਜਾ, ਨਾਚ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?” ਤਦ ਤੋਤੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਾਅਵ ਉੱਤੇ ਹੈ।” “ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਨਾਅਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ।” “ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ।” “ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਭ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਟਾਯੁ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਝੀਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਇਕ ਨਿੱਜੀ ਥਾਂ ਛੁਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸਨ। ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਸੁਆਗਤ ਲਈ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।” ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਨਾਅਵ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੱਭੀ ਪਰ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਕ ਉਠੇ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।