ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਤੋਤੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿਚ ਸਭ ਦੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਥੇ ਜਾਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਰਖੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੰਮ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ," ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਣਾ।" ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਹਾਜ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਇੱਕ ਉਲਟ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼ੀ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੜਬੜਾਏ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਕੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?" ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੌਣ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ?" ਏਵੇਂ ਹੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ "ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਨ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਇਹ ਕਿਉਂ ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ।" ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਜੇ, ਨਾਚ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਸਨ। ਤੋਤਾ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਤੋਤੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੇੜੀ 'ਤੇ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬੇੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚੱਲੀਂ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਪੈਰ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਇਕ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਝੀਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ।