ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੋਧਨ ਉਪਰੰਤ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੋ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤੋਤਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਮਪੁਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਿੱਧਾ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਗੋਕਰਨ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਣ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ," ਅਤੇ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਣ-ਖਾਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ," ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ।" ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਹਾਜ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਲਟ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼ੀ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕੀ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ! ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?"—ਹਰ ਕੋਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਇਆ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪਾਂ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਆਈ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਘੜੀ 'ਚ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ, ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਥੱਲੇ ਥੱਲੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਤੋਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੌਣ ਬਛੜਾ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ।" ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਅੰਤ ਦੇਵੀਆਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਨਾਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਪੰਛੀ ਹਨ। ਤੋਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਤਦ ਤੋਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਰਹੜੀ ਉੱਤੇ ਹਨ।