ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ। ਇਹ ਸਨੇਹੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਬਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਚਾਹੀਏ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਤੋਤਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਮਥੁਰਾ ਵਾਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਬਰੀ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਚੋਖਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਫਿਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ। ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਵੀ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸ਼ਬਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤੋਤਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਫਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਾਸਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਿਰ ਯਮਪੁਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੋਕਰਨ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਇਕ ਸੌ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰੇ।" ਫੇਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਤੋਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ"—ਇਹ ਨੀਅਤ ਜਤਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪੀਣ ਪੀਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋਗੇ," ਤੇ "ਤੁਸੀਂ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਓ।" ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ, ਜਹਾਜ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਹਾਜ਼ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਲਟ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼ੀ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੱਕ-ਬੱਕ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕ ਉਠੇ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਕੀ ਦੁਖ ਆ ਗਿਆ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?" ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਇਆ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਝ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਲਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ "ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਜੋ ਇਹ ਮਾੜਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।