ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਤਿਆਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ “ਮਥੁਰਾ, ਮਥੁਰਾ” ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ; ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੋਤਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਵਾਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਬਰੀ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਭੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਬਰੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੇ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੋਤਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ। ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—” ਜੋ ਫਲ ਸੰਗਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਕਥਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਮਪੁਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸੌਂਵਾਂ ਸਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵੋ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ—ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਭੀ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁੜ ਉਥੇ ਜਾਣ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਤਨ-ਪਰਖੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ”—ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਣ-ਖਾਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਗਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ,” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ। “ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਮਹਿਲਾਵੋ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੇ, ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ।” ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਹਾਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।