ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਦੋਂ, ਤੋਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਸੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੋਤੇ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਤ ਅਤੇ ਦੇਵਲਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੈਤਿਰੀਯ, ਰੈਭਯ, ਕਾਣਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ, ਕ੍ਰਿਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਆਸ਼ਵਸ਼ਿਰਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਛ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਉਦਰ ਵੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪਰ ਛੋਟੇ ਪਨ ਵਿਚ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕੁਝ ਗਲਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਣਯਾਇਕ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਲੀਲਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸਿਰਫ ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਗਏ, ਤੋਤਾ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇਗਾ। ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, "ਮਥੁਰਾ" ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ। ਤੋਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਰ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰ," ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਏ। ਤੋਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਵਪਾਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਤੋਤੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਵਾਸੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ—ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਬਰੀ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸ਼ਬਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਭੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੇ ਦਿਓ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਗਏ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿਓਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਤਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।" ਜੋ ਫਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ—ਉਸ ਸੰਬੰਧੀ, ਬਾਰ੍ਹਾਂਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮਪੁਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵੋ, ਉਹ ਪੂਣ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿਓ।