ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮੇਹਮਾਨ ਜੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਿਥੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਫਲ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਗੇ।" ਉਹ ਘਰ ਵਾਲਾ ਜਿਸਦੇ ਮਾਪੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਗੰਤੁਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਆਗੰਤੁਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਹੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿੱਖਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਜੀਵ?" "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਅਤੇ ਆਗੰਤੁਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ।" ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਤੋਤਾ (parrot) ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਤਬ ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੋਤਾ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਲਾ ਆਏ। ਫਿਰ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੈੱਤਿਰੀਆ, ਰੈਭਿਆ, ਕਾਣਵਾ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾ—ਵਾਮਦੇਵ, ਆਸ਼ਵਸ਼ਿਰਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ਼ਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਉਦਰਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਪਰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਂ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਨਿਆਈ ਬੋਲਿਆ। ਦਲੀਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਤੀਜੇ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ।" "ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਲੜਕਾ ਕੇਵਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰਣ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਿਆ। "ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹੇਗਾ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ, 'ਮਥੁਰਾ' ਅਤੇ 'ਮਥੁਰਾ' ਉੱਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਬਰਾ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" "ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।" ਇਹ ਮਨ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਇੱਥੇ ਵਪਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗੋਕਰਨ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਵਾਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ—ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਬਰੀ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਆਗੰਤੁਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਤੋਤੇ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਫਿਰ ਆਗੰਤੁਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।