ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੰਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਇਆ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਈ। ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਤੇ ਦੀਵੇ ਬਲਾਉਣ ਵਰਗੇ ਸਭ ਕੰਮ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਭੈਣਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਦੀ ਭਗਤਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਣ ਸਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਘਣੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਬਣੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਮਾਨ ਖਰੀਦਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਲ ਵੀ ਸੀ। ਲਾਭ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਵਸਤਾਂ ਚੁਣੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਮਹਿੰਗਾ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਖਰੀਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ ਰੁਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਸਨ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਕਾ ਰਹੀ ਕਿ "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਆਓ, ਮਹਿਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਫਲ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। "ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਾਸ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ... ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ... ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਭਾਗੇ ਬਚਨ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਕਹੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਜੀਵ?" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਪਸੰਦ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਰਤਾਂਤ ਸੁਣਾਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੋਤਾ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ—ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲਾ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੈਤਿਰੀਯ, ਰੈਭ੍ਯ, ਕਾਣਵ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ, ਕ੍ਰਿਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਆਸ਼ਵਸ਼ਿਰਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਉਦਾਰਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਣੁਚਿਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਤੇ ਨਤੀਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ...